در خصوص افزایش حجم عضلات در پی تجمع پروتئین انقباضی که در نتیجه تمرینات مقاومتی است ،سه مکانیزم وجود دارد

1- تنش مکانیکی

2- فشار متابولیکی

3- آسیب عضلانی (EIMD)

عضلات اسکلتی به تغییر در بار مکانیکی (مقدار وزنه  بر حسب تکرار بیشینه) بسیار حساس است

برخی پژوهشگران حدس میزنند که تنش مکانیکی اصلی ترین نیروی محرک در پاسخ افزایش حجم عضلات به تمرینات مقاومتی است .

شواهد نشان می دهد که احتمالا تنش مکانیکی به تنهایی می تواند Mtor را از طریق فعال سازی مسیر کمپلکس توبروس اسکلروزیس مستقیما تحریک نماید.

دانشمندان پیشنهاد می کنند که از طریق پیام رسان ثانویه لیپید یعنی فسفاتیدیک اسید و به واسطه فسفولیپاز D7  انجام می شود.

گیرنده های مکانیکی به میزان و مدت فشار حساس هستند و این محرک ها می توانند با تحریک مستقیم پیام رسانی بین سلولی سازگاری های هایپرتروفیک را ایجاد کنند.

فعالیت ورزشی تاثیرات زیادی بر تعادل پروتئین عضله دارد.زمانی که فشار مکانیکی بالایی به عضلات وارد و سپس تغذیه و ریکاوری کافی فراهم شود ،بدن یک پاسخ سازگاری را آغاز می کند که منجر به تجمع پروتئین های عضله می شود.

تاکنون مسیرهای پیام رسانی درون سلولی متعددی مانند MAPK – PI3K – AKT  – فسفاتیدیک اسید و مسیرهای وابسته به کلسیم در عضلات اسکلتی شناخته شده اند .ثابت شده است که پروتئین سرین – ترئونین کینازی Mtor  در سازگاری هایپرتروفیک با منشا مکانیکی اهمیت زیادی دارد.

آنزیمی به نام کیناز اتال مرکزی نقش کلیدی در آغاز پیام ایفا می کند و پس از انتقال نیروها،آبشارهای آنزیمی داخل سلولی پیام ها را به سمت اهداف پایینی منتقل می کنند که نهایتا تعداد پروتئین عضله را به سمت سنتز در مقابل تجزیه متمایل می کند.

فشار متابولیکی

شواهدی وجود دارد که یکی از فاکتورهای آنابولیسم ناشی از افزایش رشد عضله فشار متابولیکی است.

فشار متبولیکی به تجمع متابولیت های ناشی از ورزش مخوا لاکتات ،فسفات غیر آلی و یون هیدروژن (H+) گفته می شود .

پژوهشگران متعددی ادعا دارند که شکل گیری متابولیت ها حتی از ایجاد نیروهای شدید تاثیر بیشتری بر هایپرتروفی عضلانی دارد.

سیدحسین نجفی زادهhttp://مربی فیتنس تهران

  در طول فعالیت های ورزشی که 20-15 ثانیه انجام می شود گلیکولیز بی هوازی منبع اصلی انرژی است و تجمع متابولیت ناشی از ان باعث خستگی محیطی (در مقابل مرکزی) می شود .

درطول تمرینات مقاومتی که به گلیکولیز بی هوازی وابسته هستند ،اکسیزن رسانی عضلات مختل می شود و فشار مداوم به جریان خون در طول ست ها ی طولانی تر به هایپوکسی حاد منجر میشه و متابولیت افزایش می یابد در نتیجه منجر به تجمع سریع تر متابولیت های درون سلولی و کاهش هم زمان در سطح PH خون و عضله می شود.

تور می شود فاکتورهایی مانند افزایش فراخوانی تارها، تغییر در تولید میوکاین،تورم سلولی ،تجمع متابولیت ها و افزایش هورمون های سیستمی در سازگاری هایپرتروفی ناشی از تمرینات و فشار متابولیکی نقش دارند.

تحقیقات ثابت کرده است که بدنسازان علی رغم تمرینات با شدت بار متوسط یک فیزیک عضلانی با توده بدون چربی از خود نشان می دهند که اگر از وزنه برداران قدرتی بیشتر نباشد ،از آن کمتر نیست.

آسیب عضلانی

فعالیت ورزشی سنگین مخصوصا زمانی که شخص به آن عادت ندارد می تواند به آسیب عضلات اسکلتی منجر شود که این پدیده به عنوان EIMD شناخته می شود.

میزان وخامت EIMD  به فاکتورهایی مانند شدت ،نوع و مدت زمان تمرین بستگی دارد.

EIMD ناشی از فعالیت برونگرا در تارهای تند انقباض بیشتر از تارهای کندانقباض است و احتمالا به دلیل گنجایش اکسیداتیو پایین تر ،ایجاد تنش بیشتر طی فعالیت و تفاوت های ساختاری در بین فنوتیپ های تارها اشاره کرد.

شواهد نشان می دهد ارتباط بین دوز و پاسخ حجم های بالاتر فعالیت ورزشی با میزان بیشتر آسیب به تارهای عضلانی همراه هستند.

از نشانه های EIMD شامل کاهش قابلیت تولید نیرو ،افزایش سختی عضلانی – اسکلتی و تورم ،کوفتگی عضلانی تاخیری DOMS ، افزایش پاسخ فشار فیزیولوژیکی و افزایش تولید لاکتات می باشد.

شواهد نشان می دهد که در اثر آسیب های ریز میکروسکوپی ،پاسخ سازگاری را تقویت می کنند و یا حداقل مسیرهای پیام رسانی موثر در آنابولیسم را تحریک می کند .اگر چه EIMD بیش از حد ظرفیت ایجاد نیروی عضله را کاهش می دهد و می تواند فرایند ریکاوری اختلال ایجاد کند.

درمجموع نتایج تحقیقات فعلی نشان می دهد که پروتکل هایی که میزان متوسطی از آسیب را ایجاد می کنند برای دستیابی به هایپرتروفی عضلانی مناسب تر است.با توجه به این که با کسب تجربه در تمرین یک سقف تاثیرگذاری باعث کند شدن سرعت هایپرتروفی می شود پس EIMD می تواند در پاسخ هایپرتروفی افراد ورزشکار نقش داشته باشد.

منبع :SCIENCE AND DEVELOPMENT OF MUSCLE HYPERTROPHY