هوازی :

یعنی در حضور اکسیژن تنفسی ،فرایندی است که در آن مواد سوختی مانند کربوهیدرات ها در حضور اکسیژن تجزیه می شوند و انرژی مورد نیاز بدن را فراهم می کنند.

http://تمرینات هوازی

دستگاه هوازی :

به مجموعه فرایند های سوخت و سازی در داخل بدن گفته می شود که با تجزیه کربوهیدرات ها و چربی ها در حضور اکسیژن تنفسی انرژی مورد نیاز بدن را تهیه می کنند.

فعالیت های هوازی:

فعالیت هایی با شدت متوسط و مدت نسبتا طولانی که گروهای عضلانی بزرگ را فعال می کنند و اجرای آنها به حضور و مصرف اکسیژن به وسیله عضلات بدن وابسته است،زیرا انرژی مورد نیاز برای اجرای این نوع فعالیت ها به طور عمده و یا کامل از طریق سیستم هوازی تامین می شود.

دویدن – شنا کردن – دوچرخه سواری – طناب زدن و حتی اجرای تمرینات تخصصی مهارتی در یک ورزش مثل تمرینات رزمی کاران در میت و سامبک زدن یا کیسه بوکس با شدت کم و متوسط مثال های از تمرینات هوازی محسوب می شوند.

Aerobic vs Anhttp://تمرینات هوازی و بی هوازیaerobic

فعالیت های بی هوازی :

فعالیت هایی هستند که اجرای انها به حضور و مصرف اکسیژن وابسته نیست .

برای مثال دوی 100 متر یا پرش ها و تمام فعالیت هایی که در مدت کوتاه (چند ثانیه تا حداکثر 3 دقیقه ) انجام می شوند ،مثال هایی از فعالیت های بی هوازی هستند.

به عنوان مثال در ورزش های مبارزه ای ترکیبی از سیستم هوازی و بی هوازی هستند اما سیستم انرژی غالب در این ورزش ها بی هوازی اسید لاکتیک محسوب می شود.

آمادگی هوازی :

حداکثر توانایی ریه ها ،قلب و عروق برای جذب و انتقال اکسیژن به عضلات و به دنبال آن مصرف هرچه بیشتر عضلات از این اکسیژن آمادگی هوازی گفته می شود.

بنابراین ورزشکاری با ریه های کارآمد و قلب نیرومندتر و توانایی بیشتر برای مصرف اکسیژن به وسیله عضلات امادگی هوازی بالاتری دارد.

ظرفیت هوازی :

توانایی مصرف اکسیژن به وسیله بدن در هنگام فعالیت های شدید ظرفیت هوازی گفته می شود.

ظرفیت هوازی با وازه های دیگری مانند حداکثر اکسیژن مصرفی (vo2max) ، حداکثر اکسیژن دریافتی ، توان هوازی و ظرفیت استقامت قلبی – تنفسی به کار می رود.

استقامت هوازی :

توانایی تحمل بدن برای مقاومت در برابر خستگی استقامت نامیده می شود.

استقامت به طور کلی به دو بخش عضلانی و قلبی – تنفسی تقسیم می شود.

استقامت قلبی – تنفسی یا استقامت هوازی ،مقاومت در برابر خستگی در ورزش های طولانی مدت است.

http://اهمیت تمرینات هوازی د رتمرینات بدنسازی

تمرین هوازی :

تمرینی که با استفاده از فعالیت های هوازی است که موجب افزایش کارایی سیستم هوازی و در نهایت افزایش آمادگی هوازی می شود.

ظرفیت هوازی ، آمادگی هوازی و استقامت هوازی مفاهیم مشابهی هستند و بر اثر تمرین هوازی افزایش می یابند.

آستانه هوازی :

حداقل شدت و مدت تمرین با تاثیرگذاری برآمادگی هوازی ،آستانه هوازی نامیده می شود.

حداقل شدت برای رسیدن به آستانه هوازی 70 درصد حداکثر ضربان قلب یا 55 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی است و حداقل مدت تمرین 20 دقیقه پیشنهاد شده است.

تمرین هوازی آستنانه هوازی را افزایش می دهد و در نتیجه ورزشکار برای رسیدن به آستانه هوازی باید با شدت و مدت بیشتری تمرین کند.

آستانه بی هوازی :

شدتی از تمرین که در آن اکسیژن مصرفی برای تامین انرژی مورد نیاز کافی نباشد و سطح اسید لاکتیک خون و عضله افزایش پیدا می کند و از ورزشکاری به ورزشکار دیگر متفاوت است.

به عنوان مثال :

آستانه بی هوازی در ورزشکاران غیر آماده و غیرورزشکار از 70 تا 77 درصد حداکثر ضربان قلب است.

در افراد ورزشکار استقامتی و آماده می تواند به بیش از 88 درصد حداکثر ضربان قلب هم برسد.

هر چه آستانه بی هوازی ورزشکار بیشتر باشد ،موفقیت او در ورزش های استقامتی بیشتر است.

نویسنده : سید حسین نجفی زاده

منبع :

APPLID EXERCISE PHYSIOLOGY