کرامپ در افراد سالم دیده می شود، درصورتیکه علت اسپاسم اشکالی در دستگاه اعصاب محیطی و مرکزی است .

هر دو گرفتگی عضلات هستند ولی تفاوت هایی از جهت تعریف پاتولوژیک و بیماری زایی وجود دارد.

اسپاسم هم عضلات را درگیر می کند هم مفاصل را و می تواند کوتاه مدت باشد یا طولانی مدت.

کرامپ بیشتر در حد چند دقیقه و ثانیه است و اغلب عضله را درگیرمی کند ولی اگربگیرد، درد شدیدی دارد و حالت حمله ای دارد.در افراد سالم کرامپ می تواند به علت کمبود آب و نمک و یا زیادی کلسیم هم اتفاق بیفتد.

در اسپاسم افزایش تون عضلات مختلف را به میزان های متفاوت درگیر می سازد .افزایش تون در عضلات خم کننده بیش از عضلات راست کننده است وتون در اندام های تحتانی، عضلات راست کننده بیش از عضلات خم کننده است.

مقاومت عضلانی در تمام طول حرکات یکسان نیست بلکه از شروع حرکات غیر فعال بیشتر است و با ادامه حرکت کاهش می یابد.افزایش تون به سرعت حرکات بستگی دارد بطوری که حرکات غیر فعال با سرعت زیاد، اما نه سرعت های پائین سبب افزایش مقاومت می شوند.

اسپاسیته ممکن است تا چند روز پس از بروز ضایعه حاد ایجاد نگردد.در کرامپ عضلانی انقباضات غیر ارادی و مشخصا دردناک درعضلات یا قسمتی ازعضلات می باشد.احتمالا علت عمده بروز این مشکل به علت اختلال در قسمت پائینی اعصاب حرکتی است.

عضله ممکن است بصورت برآمده و قابل لمس و سفت شود.کرامپ ها معمولا با کشیدن غیر فعال عضله گرفتار برطرف می شوند.

کرامپ معمولا خوش خیم است و بروز در شب ودر حین و یا پس از فعالیت شایع است.در کرامپ عضلانی همچنین ممکن است تظاهری از بیماری های نرون های حرکتی یا پلی نروپاتی ،حاملگی ،اورمی ،کم کاری تیروئید ،نارسایی غده فوق کلیه ،کم آبی بدن و یا همودیالیزاست.

کرامپ عضلانی در صورت عدم وجود اختلال زمینه ای قابل درمان که در طول روز رخ می دهد، ممکن است به درمان با فنی توئین به میزان 300 تا 400 میلی گرم بصورت خوراکی یا کاربامازپین به میزان 200 تا 400 میلی گرم سه بار در روز پاسخ دهد.

کرامپ های شبانه ممکن است با مصرف کینین سولفات ،فنی توئین ،کاربامازپین یا دیازپام در دوزی واحد در شب بهبود یابد.