هدف از این مطالعه (مقاله) تعیین تأثیر تمرینات ورزشی در دماهای مختلف محیطی بر ظرفیت هوازی ، ترکیب بدن ، ضربان قلب ، میزان تعریق ، هسته مرکزی و دمای پوست است.

سی و شش مرد تمرین کرده به صورت تفریحی 18 بار تست انجام دادند و یک پروتکل تمرین دوچرخه سواری 3 هفته ای را در یک محیط 7 درجه سانتیگراد 20 درجه سانتیگراد و 33 درجه سانتیگراد انجام دادند.

SONhttp://سید حسین نجفی زاده مربی خصوصی بدنسازیY DSC

ظرفیت هوازی ، ترکیب بدن ، ضربان قلب ، میزان تعریق ، هسته مرکزی و دمای پوست قبل و بعد از دوره اندازه گیری شد. در طی 3 هفته پروتکل تمرینی ضربان قلب ، برون ده توان ، دما و میزان تعریق اندازه گیری شد.

نتایج :

در 33 درجه سانتیگراد نسبت به افرادی که در 20 درجه سانتیگراد تمرین کردند حداکثر جذب اکسیژن و برون ده توان ، برای افراد در 20 درجه سانتیگراد بعد از تمرین بیشتر بود ، در حالی که دمای مرکزی ،دمای پوست، میزان تعریق ، و ضربان قلب در افراد در دمای 33 درجه سانتیگراد بیشتر بود.ترکیب بدن در هر دو حالت بهبود یافت .

در 7 درجه سانتیگراد در مقایسه با 20 درجه سانتیگراد VO2peak(حداکثر جذب اکسیژن) ترکیب بدن ، دمای مرکزی ، میزان تعریق و برون ده توان در هر دو شرایط تمرینی بهبود یافت .دمای پوست در 7 درجه سانتیگراد کمتر بود.

نتیجه گیری :

این داده ها نشان می دهد که استرس فیزیولوژیکی حاصل از ورزش در محیط های 33 درجه سانتیگراد مانع عملکرد می شود.

در حالی که ، محیط هایی با 7 درجه سانتیگراد عملکرد هوازی و نتایج بیشتری را برای تمرین فراهم می کنند.

منبع :

Effects of Environmental Temperature on Aerobic Training Adaptations 2019

ترجمه و گرد اورنده : سید حسین نجفی زاده