روند پیری با هر دو عامل کمیت و کیفیت عضله همراه است.توده عضلانی انسان بین سنین 20 و 40 سالگی به اوج خود می رسد.

پس از آن در طول دهه چهارم زندگی بدن سالانه حدود 5/0 درصد از توده عضلانی خود از دست می دهد،و بعد از سن 50 سالگی 1 ال 2 درصد ،و بعد ازسن 60 سالگی به 3 درصد افزایش می یابد.

این از دست دادن بافت عضلانی که مرتبط با سن است را سارکوپنیا می گویند.

پیری بیولوژیکی در توده عضلانی تاثیر قابل توجهی دارد.حداکثر توده عضلانی بین دهه های سوم و پنجم زندگی بدست می آید.بعد از آن بتدریج تحلیل عضلانی فزاینده ای رخ می دهد مانند (سارکوپنیا)

اعتقاد بر این است که کاهش توده عضلانی مرتبط با سن در هورمون های آنابولیکی و عملکرد سلول های ماهواره ای و التهاب مزمن با درجه کم در این فرایند نقش دارد.

با انجام تمرینات مقاومتی منظم می توان به کاهش تحلیل عضلات مرتبط با سن کمک کرد و حتی سبب افزایش هایپرتروفی عضلانی بیشتر نسبت به افراد جواد غیر ورزشکار شود.

افراد مسن پس از دستیابی به سطح معینی از هایپرتروفی ناشی از تمرینات مقاومتی برای حفظ توده عضلانی خود ،بیشتر به یک سطح حداقلی از تمرین هفتگی نیاز دارند.

منبع : SCIENCE AND DEVELOPMENT OF MUSCLE